غزل شمارهٔ ۳۸۹۶

برداشت: خنده و خوشرویی تو باعث می‌شود که هیچ دردی در دل باقی نماند، زیرا زمانی که تو باز می‌شوی و به دیگران لبخند می‌زنی، هیچ مشکلی باقی نمی‌ماند.

برداشت: اگر تو بهار باشی، همه جا پر از گل و سرسبزی خواهد بود و اگر تو سخاوتمند و بخشنده باشی، کسی در تنگنا و سختی نخواهد ماند.

برداشت: اگر من به حرف تو گوش ندهم، نشان دهنده بی‌عقلی من نیست. وقتی تو شروع به صحبت می‌کنی، دیگر دلی برای کسی باقی نمی‌ماند.

برداشت: جهان در نظر عالمان و دانایان، ارزش چندانی ندارد؛ زیرا زمانی که حقیقت به وضوح نمایان شود، دیگر چیزی از باطل باقی نمی‌ماند.

برداشت: اگرچه در این مسیر، مقاصد بسیاری وجود دارد، اما وقتی از خودت عبور کنی، دیگر منزلی برای تو باقی نمی‌ماند.

برداشت: بهتر است که هزار بار به جای آمدن، از زندگی رفت و آمد نداشت، اگر در این زندگی چیزی برای به دست آوردن نباشد.

برداشت: تمام مشکلات دنیا در یک نقطه کلیدی مشخص شده‌اند، و وقتی که دل انسان باز و گشوده شود، دیگر هیچ نابسامانی باقی نخواهد ماند.

برداشت: نوشتار زیبای تو چنان جذاب است که عقل از دست می‌رود و در جمعی که تو هستی، هیچ فرد عاقلی نمی‌ماند.