غزل شمارهٔ ۳۸۹۵

برداشت: وقتی که صحبت از چیزهای ناآشنا و عجیبی در کشور خودمان باشد، دیگر در آنجا نمی‌ماند. مانند داستان عزیز مصر که هرگز در سرزمین غم و اندوه نمی‌ماند.

برداشت: بلبل بیهوده خود را آزار می‌دهد، چون وقتی که گل در چمن شکوفا می‌شود، دیگر جایی برای او نمی‌ماند.

برداشت: دل خود را به عشق کسی وابسته نکن؛ زیرا وقتی آن محبوب به کمال و زیبایی خود برسد، مانند مشک که گرانبهاست، همیشه درختی که محبت را نتیجه می‌دهد، باقی نمی‌ماند.

برداشت: سهیل به طور بیهوده مرا تحت تأثیر خود قرار داده است، سنگ عقیق که به نام معروف است، در یمن باقی نمی‌ماند.

برداشت: از تاج پادشاهان، پایتختی ساخته می‌شود و در سرزمین یتیمان، خاکی از عدن باقی نمی‌ماند.

برداشت: صدف در انتظار صحبت گوهر، بیهوده دل بسته است، چرا که کلمات بزرگ و مهم نمی‌توانند در دهان بمانند و به گوش کسی برسند.

برداشت: به یاد افرادی که منتظر هستند، صحبت از یوسف می‌شود و لباس گل‌دار در این لحظه از یاد می‌رود.

برداشت: آتشین، انرژی و شور و شوقی را از خود منتشر می‌کند که همیشه در حال تجدید است، و این حالت همیشگی و زنده به طور قطع، بر زندگی زاغ و وزغ تأثیر نمی‌گذارد.

برداشت: سخن از نعمت و مهربانی‌ای است که به گونه‌ای خاص و بی‌نظیر جلوه‌گر شده است. صائب، احساس غریبی می‌کند، اما این غریب بودن او دره وطنش جای تعجبی ندارد.