غزل شمارهٔ ۳۸۹۳

برداشت: در این دنیای پر از مشکلات و سختی‌ها، هیچ چیز جز زیبایی و خوشی‌های زودگذر دوام نخواهد داشت. همچون گل‌ها و لاله‌ها که در این بیابان پر از خار نمی‌توانند بمانند، زیبایی‌ها و خوشی‌ها نیز به سرعت می‌گذرند و فقط به یادگار نسیم‌های بهاری می‌مانند.

برداشت: در نهایت، خندیدن به اشک و پشیمانی تبدیل می‌شود. مانند اینکه گلابی که از گل گرفته شده، طعمی تلخ دارد و نشانی از گل به جای می‌گذارد.

برداشت: دنیا به مانند بستر خاکی است، و انسان‌ها به مانند نقشی هستند که بر این بستر باقی می‌گذارند. اما کدام یک از این نقوش بر جای می‌مانند و در طول زمان پایدار خواهند ماند؟

برداشت: به عشق خود جان بده، زیرا که نسیم مرگ باعث می‌شود چراغ دل زنده باقی بماند.

برداشت: آب دریا وقتی در صدف قرار می‌گیرد، به دلیل فشار و تنگی اطرافش، نمی‌تواند به خوبی خود را نمایش دهد. مانند این است که گوهری با ارزش در جایی محبوس شده و از زیبایی‌اش پنهان مانده است.

برداشت: برگ‌ها را بریز و باران بیاور، زیرا در فصل خزانی که در این باغ باقی مانده، همین برگ‌ها و باران باقی خواهد ماند.

برداشت: آیا کسی که برای عشقش جان داده، به مانند فرهاد در کوه‌ها نمی‌جوشد؟ که گل لاله‌اش در کنار قبرش به یاد وی روشن می‌ماند.

برداشت: غبار خط تو در دل من جاودانه شده است و یاد و آثار عشق تو بر心م همچون یک کتاب مقدس باقی مانده است.

برداشت: ماه به شکل هلال درمی‌آید و سپس به صورت یک ماه کامل نمایان می‌شود، اما برای همیشه در روزگار باقی نمی‌ماند.

برداشت: این باغ و بوستان پر از گل و لاله است، اما برای باغبان که دلش پر از غم است، زیبایی‌ها و عطر آنها مانند یک درد عمیق به نظر می‌رسد.