غزل شمارهٔ ۳۸۹۱

برداشت: پاییز آمد و دیگر نشانی از شکوفایی بهار نیست؛ به خاطر بوسه‌ای که چمن به زیبایی داده، اثری از آن زیبایی باقی نمانده است.

برداشت: به قدری غبار و گرد و غبار بر چهره آن صفحه نشسته که دیگر جایی برای نشان زلف باقی نمانده است.

برداشت: از برداشت خوشه‌های گندم، چهره‌های سفید و زیبایی به دست آمده که در نگاه اول، ارزش و اعتبارشان به اندازه یک دانه جو هم نیست.

برداشت: گوش‌ها به صدای دلنواز داود توجه می‌کنند و فریاد می‌زنند که در این سرزمین دیگر کسی نیست که توانایی شناخت نغمه‌ها را داشته باشد.

برداشت: از کنار آتش درونم چگونه فرار کنم، در حالی که دیگر نیرویی برای پرواز یک شعله هم ندارم.

برداشت: ما ساکت و بی‌خبر هستیم، چون شیرینی کلام ما بی‌اثر است. دلیل این سکوت این است که دیگر از مردم این زمان گلایه‌ای در دل نداریم.