غزل شمارهٔ ۳۸۹۰

برداشت: به خاطر تلاش و عزم قوی عاشقان و مستان، چیزی از شراب باقی نمانده است. افسوس که گوهری همچون الماس در آب شاهوار باقی نمانده است.

برداشت: از شدت ظلم این ستمگر، دیگر امیدی به تغییر در زندگی‌ام باقی نمانده است.

برداشت: من هستم که از دل خودم نصیبی ندارم؛ وگرنه به دست کیست که بتواند فردی از این کتاب را باقی بگذارد؟

برداشت: زمانه به نرمی و خوشی از ما حمایت می‌کند، اکنون که دیگر هیچ نشانی از دلbroken و خراب ما باقی نمانده است.

برداشت: چطور می‌توانم از نعمت‌های پیر مغان ناامید باشم در حالی که در دل سنگ هم اگر شرابی نباشد، لعل باقی نخواهد ماند؟

برداشت: پیش از این‌که بوسه‌ای برسد، دشنام و افسوس اشک‌های ما باعث شده که شیرینی و لطافت در این گلابه دیگر نماند.

برداشت: اگر از دل به خاطر غفلت و درد، خون نمی‌چکد، به این معنا نیست که گرمای آتش در کباب تأثیری ندارد و نمی‌تواند بماند.

برداشت: کسی به سوی دنیای فریبنده قدم گذاشت که در هیاهوی روزگار مانند سرابی نخواهد ماند.

برداشت: هزار بار شکر که تنها دل من در این دنیا باقی مانده و امیدی به گشایش و بهبود در هیچ زمینه‌ای دیگر ندارم.