غزل شمارهٔ ۳۸۸۹

برداشت: در زیر آسمان به شکل قوسی، کدام تیر را شنیده‌ای که همیشه در کمان باقی بماند؟

برداشت: از جوانی چیزی به من نرسید و افسوس می‌خورم که مانند گل و گیاه در باغ، فقط زباله‌ها و خارها، نصیب باغبان شده است.

برداشت: بهشت مانند بوته‌ای خاری است که با گذشت زمان به زیبایی و شکوفایی رسیده است. دنیا اگرچه در ظاهر می‌تواند زیبا باشد، اما آدمی اگر روح جوانی داشته باشد، می‌تواند از آن لذت بیشتری ببرد.

برداشت: آینه با زنگار خود صاف و شفاف نمی‌شود، همان‌طور که خضر فقط در دنیای جاودان باقی می‌ماند.

برداشت: اگر چشم‌های زمینیان به خاطر حرص و طمع به آسمان‌ها می‌نگرند، جای تعجب نیست که آیا یک دانه کاه می‌تواند به کهکشان برسد.

برداشت: در میان عاشقان، فردی مانند پایش که در راه مانده و از قافله عقب افتاده، در جستجوی هدفی است.

برداشت: وقتی سخن به کسی می‌رسد که به آن نیاز دارد، نشان‌دهنده این است که او همچون فردی غریب در میان دیگران است. به عبارتی، مانند این است که ماه شیرین و باارزش در مغازه‌ای نمی‌تواند بی‌نهایت باقی بماند، زیرا ستاره‌ای نادر و خواستنی است که به سرعت جلب توجه می‌کند و نمی‌تواند بی‌حس بماند.

برداشت: اگر می‌توان زندگی را با دلخوشی و آزادی به بازسازی و آبادانی برسانیم، پس چرا کسی باید در بند خانه و کاشانه‌ای باشد که ممکن است او را از این خوشی و آزادی محروم کند؟

برداشت: چشم‌هایت را از روی زیبا برنگردان، زیرا او مانند شبنم لطیف و دلنشین است و برای ما به یادگاری از بهشت و گلستان مانده است.

برداشت: اینطور رفتار نکن که زبان من به اعتراض و شکایت باز شود، زیرا این زبان مانند شمشیری درخشان و تند است که می‌تواند درد و خونریزی به بار آورد.

برداشت: یک نفر از عیب‌جویی هزار برابر شد، اما من با بصیرتم، با دیدی که از دزد دارم، به پاسبانی تبدیل شدم.

برداشت: تصویری که با دقت و هنرمندی کشیده شده، آن‌قدر شگفت‌انگیز است که تماشاگر را به حیرت و تحسین وا می‌دارد و زبانش بند می‌آید.

برداشت: به دلیل سختی‌ها و فشاری که زندگی به انسان تحمیل می‌کند، نزدیک است که در لحظه‌های دشوار، حتی موجوداتی بزرگ و مبارک نیز با مشکلاتی جدی مواجه شوند.