غزل شمارهٔ ۳۸۸۸

برداشت: از صحبت‌های شیرین او نشانه‌ای باقی مانده که مانند تصویر مورچه‌ای بر روی شکر است.

برداشت: به سوختگان این سوختگی‌ها و دردها ارج نهادن، زیرا زمانی که آنها به سوختگی عشق پیوسته‌اند، تنها حسی از شعله و اشتیاق در دلشان باقی مانده است.

برداشت: در بهار چه گلی را می‌تواند بچیند آن هنرمند تازه‌کار که در تماشای زیبایی بال و پر ماندگار شده است.

برداشت: با انسان‌های با صفا و نیکو معاشرت کن، زیرا اگر در دلشان صفا و خلوص وجود داشته باشد، حتی اگر سال‌ها بگذرد، زلالی و شفافیت آن‌ها حفظ می‌شود.

برداشت: عمر تو به سرعت در حال گذر است، پس تلاشی کن که هر گام تو مانند قلمی باشد که اثری از خود بر جا بگذارد.

برداشت: در این بهار که هیچ دانه‌ای زیر خاک نمانده است، نگذار که سرما زیر پر ما بماند.

برداشت: خوشا به حال کسی که از این دنیا عبور کند و نشانی از خود بر جای بگذارد، مانند نقش پای چراغی که در مسیر باقی می‌ماند.

برداشت: کجاست جایی آرام و بی‌دردسر که مثل نعلین خیال، انسان را از نگرانی‌های این دو دنیا رها کند؟

برداشت: زندگی خود را با خنده‌های بیهوده خراب نکن، زیرا در چمنزار، گل‌های نشکفته بیشتر دوام می‌آورند.

برداشت: به یاد داشته باش که نباید فریب ظواهر و اعتبار ظاهری افراد را بخوری؛ چرا که ممکن است چیزی که در دل دارند، با آنچه به نمایش می‌گذارند کاملاً متفاوت باشد. مانند غنچه‌ای که در آغوش گل تازه‌تری پنهان مانده است.

برداشت: موهای زیبای یار آنقدر به هم گره نمی‌خورد که روز و شب ما همیشه یکدیگر را ببینند.

برداشت: هر کس به امید راهنمایی و راهبر باقی بماند، اگر به خضر برسد، می‌تواند بداند که سرانجام به بیابان مرگ خواهد رفت.

برداشت: نگران زیاد و کم بودن روزی نباش، صائب. زیرا برای عبور از مسیر زندگی، باید توشه‌ات را به دوش بگیری و به جلو بروی.