غزل شمارهٔ ۳۸۸۷

برداشت: من به خاطر آسیب دیدن پاهایم نتوانستم به او برسم، در حالی که سرم به زمین افتاده است و به مثل شبنم در برابر خورشید ذوب می‌شود.

برداشت: من نگاه خود را از تابش صورت او برنبستم، هرچند که نورش چشمانم را به اشک واداشت.

برداشت: کسی که از یاد من نامه‌ام را نادیده گرفت، به‌راستی به نامه‌های بی‌پاسخ دیگران نیز پاسخ می‌دهد.

برداشت: هر که زهر و کینه‌ای در دل داشته باشد، می‌تواند با نیکی و محبت به کسی که به او احترام می‌گذارد، نزدیک شود و خود را به او برساند.

برداشت: در این باغ پرنعمت، چگونه می‌توانم از گریه و اندوه خود چشم‌پوشی کنم، وقتی که این اشک‌های من به زیبایی و روشنایی روز می‌افزاید؟