غزل شمارهٔ ۳۸۸۴

برداشت: کجاست شرابی که من را از حال طبیعی‌ام خارج کند و به حالت سرمستی و شادابی برساند؟ چیزی که بتواند بی‌حالی و خشکی ذهنم را به حالتی سرشار از حیات و نشاط تبدیل کند.

برداشت: به فردی که در حال مستی و حال خمار است، اجازه صحبت نده؛ زیرا صبح زود می‌تواند حال و هوای او را تغییر دهد و او را به یاد واقعیت‌های زندگی بیندازد.

برداشت: در دنیای مادی، دل کسی که آماده‌ی شنیدن و پذیرش سخن نیست وجود ندارد؛ پس چرا باید کلامی برای دل کسی خوشایند باشد؟

برداشت: نمی‌توانم از شدت ناراحتی خود بگویم اگر سرنوشت، وطن من را به کام شیرین تبدیل کند.

برداشت: من چه جایگاهی دارم که پیام آن سخن‌گو را بخواهم دریابم؛ همین برای من کافی است که در درونم تأثیر بگذارد.