غزل شمارهٔ ۳۸۸۳

برداشت: دهان کوچک تو نمی‌داند که رازها و ناشناخته‌ها را فقط کسی می‌شناسد که خود از آن‌ها آگاه باشد.

برداشت: اگرچه من اولین قدم را از دو جهان برداشته‌ام، اما هنوز شوق و اشتیاق من را به خوبی نمی‌شناسد.

برداشت: شخصی که از دانش و فطانت برخوردار نیست، هر چقدر هم که چیزی را گران قیمت بداند، ارزش واقعی آن را نمی‌فهمد.

برداشت: خود را به جایی برسان که بتوانی به زیبایی و آرامش برسد، زیرا این گروه در حال حرکت و ایستادگی نمی‌تواند به درستی درک کند.

برداشت: نرمی و ملایمت، ابزار دفاع از تغییرات زمانه است و درخت نخل نمی‌فهمد که بهار و پاییز چه تفاوتی دارند.

برداشت: بلبل من، هرچند که نامش در باغ معروف است، اما هنوز کسی او را باغبان نمی‌شناسد.

برداشت: عشق را تحمل کن و با آن زندگی کن، مانند مردانی که می‌دانند روز قیامت هیچ کس به آن‌ها رحم نخواهد کرد.

برداشت: اهل خوشبختی در دنیا به سختی و رنج زندگی می‌کنند و جز از استخوان چیز دیگری از مایده‌های این دنیا نمی‌شناسند.

برداشت: عجیب است که روزگار، حتی در دوران پیری هم نمی‌داند چقدر ارزش جوانی را دارد.

برداشت: برای رسیدن به عمق مطلب، فقط از سطح و ظاهر آن نمی‌توان گذشت. طبیب، که وظیفه‌اش درمان دردهاست، از حال دل کسی که در درونش رنج می‌کشد، آگاه نیست.

برداشت: هرکسی که با دل آشنا باشد، نمی‌تواند از این زندگی پر از درد و رنج خارج شود. او نمی‌داند که چگونه باید از این دنیای سخت عبور کند.