غزل شمارهٔ ۳۸۸۲

برداشت: هیچ کس نمی‌داند که چقدر به تو زیبایی می‌بخشم، همان‌طور که هیچ کس از راز عشق من و حال و روزم آگاه نیست.

برداشت: هیچ‌کس از افرادی که به وفا معروف‌اند، مرا نمی‌شناسد و هیچ‌کس نیز نمی‌داند که من چه کرده‌ام و چه ستمی به من شده است.

برداشت: جز قلب تو که تنها کسی است که احساسات من را می‌فهمد، هیچ‌کس دیگری از شدت شوق و عشق من آگاه نیست.

برداشت: با وجود اینکه مردم جوهری به مصر ارزش زیادی می‌دهند، اما هیچ کس از ارزش واقعی یوسف ما آگاهی ندارد.

برداشت: از خاک‌ها و رنج‌های یتیمان، ارزش و گوهر پایین نمی‌آید. چه شده است که کسی قدر وفا و Loyalty را نمی‌شناسد؟

برداشت: جز من که در این درد و رنج سوخته‌ام، هیچ کس نمی‌داند چه میزان شرم و حیا در دل دارد.

برداشت: در این گلزار، تنها نسیم صبحگاهی می‌تواند زبان غنچه‌های بسته را بفهمد و دیگر کسی از آن خبر ندارد.

برداشت: چشم‌هایش مانند سپری هستند که از تیر قضا و سرنوشت محافظت می‌کنند و هیچ‌کس نمی‌داند که چگونه می‌توان از بلاها و تقدیر خود جلوگیری کرد.

برداشت: رازهای پنهان عالم در عالم خودشان نهفته است و هیچ‌کس از آنچه که در درون تو می‌گذرد و محدودیت‌های تو باخبر نیست.

برداشت: در این محفل، تنها دل‌هایی که شکسته‌اند و زبان دارند، به جز زلف‌های دو طرفه کسی را نمی‌شناسند.

برداشت: عیب‌جویان و افرادی که به دیگران حسد می‌ورزند، در واقع ناتوانی خود را با انتقاد از دیگران می‌پوشانند و هیچ‌کس نمی‌توانند آنچه درونشان است را درک کند.

برداشت: از وعده‌های تو گره‌های متعدد و دشواری در دل من وجود دارد که هیچ‌کس جز خودم از آنها خبر ندارد.

برداشت: به خاطر اینکه با همه چیز در یکپارچگی و هماهنگی شدم، به خاطر یکنواختی‌ام هیچ کس نمی‌تواند مرا از خودم تشخیص دهد.

برداشت: تنها نگار و حنا از زیبایی و ظرافت دست و پای کسی آگاهی دارند، و دیگران از آن خبر ندارند.

برداشت: مانند موجی که در دریا به سواحل نمی‌رسد، هیچ‌کس جایگاه من را نمی‌شناسد.

برداشت: این بیت بیان‌کننده این است که زندگی ما در این دنیا مانند یک آینه است که فقط تصویری از وجود ما را منعکس می‌کند، اما عمق وجود و احساسات ما برای هیچ کس قابل درک نیست.

برداشت: جز نرگس بیمار، هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند درد من را درمان کند.