غزل شمارهٔ ۳۸۸۱

برداشت: قد تو مانند سرو است و به خاطر زیبایی‌ات، دیگران چهره گل را زیبا و باز تصور می‌کنند.

برداشت: هر کسی که توانسته کمان نرم تو را کشش بدهد، به نشانه توانایی‌اش، کمان سخت آسمان را هم مانند یک ابزار ساده و راحت در نظر می‌گیرد.

برداشت: کسی که خود را از دیگران برتر می‌داند، مانند سنگی است که با عقل ناقص خود، به خود اهمیت می‌دهد.

برداشت: اگر کلامی بی‌ارزش شود، انسان‌های بزرگ و قدرتمند نیز به سادگی آن را نادیده می‌گیرند و به صحبت‌های زمین‌واره‌ها اهمیت نمی‌دهند.

برداشت: هر کسی که از کنار من با دل تیره و غمگین عبور کند، می‌تواند احساس کند که من به با خودم در حال نوشیدن جام باده هستم.