غزل شمارهٔ ۳۸۷۸

برداشت: هر کسی که صحبت می‌کند، لزوماً در فن سخنوری استاد نیست و همچنین هر فردی که در دلش غم و اندوه دارد، نمی‌تواند به مهارت تغییر اوضاع دست یابد.

برداشت: یک شخصی که تجربه و دانش کافی دارد، می‌تواند ارزش واقعی چیزها را تشخیص دهد. او می‌داند که قیمت یک دست آلوده به آبله چه اهمیتی ندارد، در حالی که ارزش یک گوهر و جواهر درک می‌شود و به خوبی تقدیر می‌شود.

برداشت: در این جمع، کسی می‌تواند به درستی جایگاهش را پیدا کند که ارزش و کیفیت بوریا را بشناسد و بتواند از آن بهره‌برداری کند.

برداشت: نماز زاهدی که فقط خود را می‌بیند و مغرور است، هرگز به جایی نخواهد رسید که حتی کیهان و جهان خود را در برابر سجده‌اش کوچک بشمارند.

برداشت: برای شناختن فضیلت و هنر حافظ شیرازی، به صائب بپرسید که او ارزش و زیبایی گوهرهای نادر را به خوبی درک می‌کند.