غزل شمارهٔ ۳۸۷۶

برداشت: دل من به جای اینکه از تماشای زیبایی‌ها شاد شود، از دیدن شکار وحشی‌ای که از دام فرار کرده و به زندگی برگشته، خوشحال است.

برداشت: چرا کسی نمی‌تواند به اندازه‌ای که من شاداب هستم، با من همراه شود؟ او با بی‌محلی‌های زیاد و هزار ناز و ادا به من نزدیک شده است.

برداشت: هر چند آن معشوق زیبا از نظر دیگران همچون کبکی آرام و بی‌دغدغه در حرکت است، اما من همچون شاهبازی قوی و آزاد در اوج می‌پروازم.

برداشت: از شدت اضطراب نمی‌دانم دل کجا باید برود، حالا که آن یار دل‌نواز بر سرم آمده است.

برداشت: هرچند که با آمدنش، دلم و دستم از کار افتاد، اما برای معذرت‌خواهی، آن زندگی رفته دوباره به سراغم آمد.

برداشت: به صورت گرم و دوستانه از من سوالی کرد که مانند شمع در حال ذوب شدن از شرم، خجالت کشیدم.

برداشت: آیا چیزی از آبادانی در جهان باقی می‌ماند وقتی که ویرانی‌ها بر دل‌ها هجوم می‌آورند؟

برداشت: چطور می‌توانم از کسی که نیازی به کسی ندارد، تشکر کنم، در حالی که محبوب من با صدها نیاز به در آمد؟