غزل شمارهٔ ۳۸۷۵

برداشت: شعرهای تازه من از هم نمی‌پاشند و میوه‌ی درختان مقدس از آن جدا نمی‌شود.

برداشت: اگر راهی را که در پیش گرفته‌ای صاف و هموار کرده باشی، هیچ چیز نمی‌تواند تو را از هدف و آرزویت دور کند.

برداشت: علاقه‌ات به دنیا به خاطر کم‌تجربگی‌ات است، زیرا مانند شاخه‌ای که از رگ نارس رشد کرده، هیچ ثمری به بار نمی‌آورد.

برداشت: از عمق دل خود به خوبی آگاه باش و از آن خارج نشو، زیرا این زمین پربرکت هیچ خبری را از دست نمی‌دهد.

برداشت: از نعمت سپیده‌دم، در کنار زیبایی‌های شب، نسیم صبحگاهی هیچگاه آرامش را برهم نمی‌زند.

برداشت: به زمین کسانی که دل‌های زنده‌ای دارند، نذر کنید تا در برابر نور وجودشان، که از دوران زندگی‌شان به جا مانده، روح و تاثیر ماندگاری داشته باشد. نور حقیقی از دل‌های زنده نمی‌میرد و همیشه روشنایی بخش خواهد بود.

برداشت: ما نمی‌توانیم به راحتی تسلیم شویم، چون زخم‌ها و رنج‌های گذشته‌مان هنوز در وجودمان باقی مانده و ما را از ادامه مسیر بازمی‌دارد.

برداشت: نمی‌خواهی با رفتارهای ناپسند خود ارتباطت را با زندگی و حقیقت قطع کنی، زیرا این پیوندی است که با هیچ قدرتی نمی‌توان آن را پاره کرد.

برداشت: روشندل نمی‌تواند از پیچ و تاب زندگی فرار کند، زیرا این دو رشته به هم پیوسته‌اند و نمی‌توانند از یکدیگر جدا شوند.

برداشت: در جایی که افکار و دیدگاه‌ها با یکدیگر در ارتباط و هماهنگی هستند، نیازی به کلمات و گفتگوهای زبانی نیست.