غزل شمارهٔ ۳۸۷۱

برداشت: خوشا به حال کسی که از حال خودش بی‌خبر است؛ چرا که غم و درد بی‌اثرها، هیچ تأثیری ندارد.

برداشت: دل بی‌قراری که به خدا وابسته است، نمی‌تواند از قبله و نشانه‌های هدایت غافل باشد و همیشه از آن آگاه است.

برداشت: نیازی به هدایت و راهنمایی نیست؛ زیرا اراده‌ی قوی خود شخص، دلیلی برای پیمودن راه و حرکت در مسیر صحیح خواهد بود.

برداشت: سخن‌های بی‌محتوا از مغز خالی ما ناشی می‌شود، مانند حباب‌هایی که در آب وجود دارند و خودشان ارزش چندانی ندارند.

برداشت: کسی که از آزار و محدودیت‌ها رها شده و آزادانه در حرکت است، هیچ چیزی نمی‌تواند او را به خود مشغول کند یا متوقفش کند.

برداشت: من از باغی که در آن سرو و بید بی‌ثمر هستند، با دلی تلخ بیرون می‌روم.

برداشت: دل پاک و آرامم من را از دنیای مادی بی‌نیاز کرد، چرا که درخشش و زیبایی من به هیچ چیزی جز خودم وابسته نیست و به زر و زیور احتیاجی ندارد.

برداشت: با اندوه و رنج، برای آرامش و صلح تلاش کن، زیرا جز این، هیچ چیزی بدون درد و زحمت به دست نمی‌آید.