غزل شمارهٔ ۳۸۶۸

برداشت: افرادی که روحیه شاد و زنده‌ای دارند، همیشه شادابی و سرزندگی را حفظ می‌کنند و این شادابی در این لیوان بدون هیچ کسالت و بی‌حوصلگی حاضر است.

برداشت: در نور درخشان خورشید، فقط شب‌زنده‌داری که به شب‌دامن است، می‌تواند غرق در زیبایی و تماشای آن شود.

برداشت: دل شاد نیست و از زخم زبان دیگران ناراحت است، اما درختی که در میان خارزار رشد کرده، به زخم‌های خود فکر نمی‌کند.

برداشت: عاشقان به خاطر درد و رنج خود هیچگاه سیر نمی‌شوند؛ مانند زمین سوخته که همیشه تشنه و نیازمند آتش عشق است.

برداشت: مواظب آه و ناله‌ی دردناک بیچاره‌ها باش، چون این دردها می‌توانند مانند تیغی بر لبان کسی که در حال نوشیدن آب است، آسیب بزنند.

برداشت: دل ناامید در سایه بخت بد، به‌تدریج نرم و قابل انعطاف می‌شود، درست مانند شمعی که در دل شب بارانی می‌سوزد.

برداشت: نتیجه دل سرد و سخت به نارضایتی و بدخلق شدن منجر می‌شود و این نوع خشم را می‌توان به پلنگی تشبیه کرد که در میان کوه‌ها در حال حرکت است.

برداشت: به هوش باش و به فریب‌های نفس خود توجه کن، مخصوصاً زمانی که به سن پیری می‌رسی؛ زیرا که ممکن است در آن زمان، زهر و آسیبی که در دل خود پنهان کرده‌ای، مانند زهر مار باشد و به تو ضرر بزند.

برداشت: همچون عیسی، کسی که بر نفس خود تسلط دارد و خود را از خواسته‌ها و مشغله‌های دنیا رها کرده است، همانند یک سوار سبک‌بار بر دوش چرخ (زمان) قرار دارد.

برداشت: چگونه ممکن است سروی از ادعای خود شرمنده باشد در حالی که برگ درختان، بر دل انسان آزاده سنگینی می‌کند؟

برداشت: زیبایی و جذابیت خود را از پس پرده به نمایش می‌گذارد و چهره زیبا و دلنشینش همچون عطر بهاری است.

برداشت: در این دنیا با دل غمگین و پر از درد زندگی کن، زیرا زندگی و وجود مشک با نفس خوشبویی همراه است.