غزل شمارهٔ ۳۸۶۶

برداشت: در نظر من، گل و خار چمن هیچ تفاوتی ندارند و صدای بلبل و زغن نیز برایم یکسان است.

برداشت: تو از صدای مخالف خبر نداری، و اگر داشتی می‌فهمیدی که نغمه‌ای که در باغ شنیده می‌شود، از یک منبع است و همه‌جا یکی است.

برداشت: افراد زیادی در اطراف تو وجود دارند که شاید باعث سردرگمی و تردیدت شده‌اند، اما در واقع زیبایی و خوبی اصلی به مانند یوسف، تنها در یک لباس و ظاهری ساده متجلی است.

برداشت: زندگی و مرگ به هم شبیه هستند و در واقع یکی هستند. مانند این که صبح به آغاز یک روز جدید و شب به پایان آن، هر دو بخشی از یک چرخه‌اند و هیچ تفاوتی در ماهیت آنها وجود ندارد.

برداشت: چطور می‌توانم به توتیا (دارویی برای چشم) روی آورم، وقتی که چشم من همچون سرمه‌ سیاه است؟ این دو برای من یکی شده‌اند؛ هم ساختن و هم سوختن.

برداشت: من که مردم قادر به دیدن واقعیت‌ها نیستند، حضور در تنهایی و در جمع برایم فرقی ندارد.

برداشت: اگر چهره‌ات را مانند آینه بگردانی و به آن نگاه کنی، در واقع هیچ تصویری از تو نخواهد بود؛ همچنان که یک طوطی که شیرین صحبت می‌کند، تنها تصویر آن صداست و خود آن هیچ ظاهری ندارد.

برداشت: ای وای، در حرم عشق، حالتی دارم مانند شعله‌ای که نمی‌تواند آرام بگیرد؛ نشستن و برخاستن من بی‌معناست و یکسان است.

برداشت: دل تقسیم شده از عشق، نشان‌دهنده‌ی یکدلی و صداقت است، زیرا کلامی که با دو زبان بیان می‌شود، در واقع یکی است.

برداشت: برای هر کس که از دنیا دور شده است، فرقی ندارد که در کدام سرزمین زندگی کند، چه در سرزمین غربت و چه در خاک وطن، احساس غربت یکی است.