غزل شمارهٔ ۳۸۶۵

برداشت: کسی که دارای آرزوهای طولانی و فراوان است، همیشه دلی غمگین دارد، چرا که همین آرزوها به اندازه بلندی آستینش او را در فشار قرار می‌دهد.

برداشت: اگرچه رنگ پوست او همچون عیسی (ع) سفید و زیباست، اما زیبایی چهره‌اش به حدی است که صبح نخستین را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

برداشت: هر کسی که به روشنی دل خود نگاهی به زندگی بیندازد، برای او مانند یک چراغ می‌ماند که شوق و اشتیاقی آتشین در درونش شعله‌ور است.

برداشت: برای به دست آوردن حضور و توجه، باید به humility و فروتنی روی بیاوری؛ زیرا لذت واقعی زندگی در عمیق‌ترین و دورافتاده‌ترین مکان‌ها نهفته است.

برداشت: جان همیشه به خاطر آسیب‌ها می‌لرزد، مانند شمعی که در خطر خاموش شدن است، چون زبان تند و آتشین مانند شمشیری تیز، می‌تواند آزاردهنده باشد.

برداشت: خلاصه اینکه لذت و شیرینی زندگی را از جایی می‌توان پیدا کرد که محیط اطراف، پر از نعمت‌ها و خوشی‌ها باشد، همانند خانه‌ای که در آن زنبور عسل وجود دارد.

برداشت: از اشک و گریه، روشنی دیده بیشتر می‌شود. اگر چشم‌ها پر از اشک آتشین باشند، منزلت و نورانیّت خانه هم افزایش می‌یابد.

برداشت: من به خاطر زیبایی و ارزش اشک‌هایی که از چشمانم می‌ریزد، در نظر دارم که آن‌ها را به جای نگین و جواهری گرانبها در نظر بگیرم؛ زیرا چشمی که هیچ حس و احساسی ندارد، مانند جواهری بی‌ارزش است.

برداشت: نمی‌توان با دوری از نگاه من فاصله گرفت، زیرا عشق به مانند عینکی است که دل عاشقان را به هم نزدیک‌تر می‌کند.

برداشت: اگر انسان در آرزوهای طولانی غرق شود، دیگر نمی‌تواند از شادی و نشاط بهره‌مند شود، چراکه مانند چروکی که با طول زیاد در آستین قرار دارد، تنگی و محدودیت احساس می‌شود.

برداشت: اگر هزینه‌ها افزایش پیدا کند، درآمد هم افزایش خواهد یافت. زیرا افتخار برداشت محصول به تلاش و زحمات کشاورزان بستگی دارد.

برداشت: انسان برای لقمه‌ای که می‌خواهد به دست آورد، از زندگی خود می‌گذرد و غافل از این است که مرگ همچون موریانه، در پشت سر او در کمین است، حتی اگر این لقمه از شیرینی برخوردار باشد.

برداشت: مرگ و زندگی برای افرادی که دل‌های زنده‌ای دارند، یکی است. دلی که زنده است، حتی اگر در گور باشد، از غبار کینه به دور است.

برداشت: به افرادی که توجهی به نصیحت ندارند، چیزی نگو، مانند این است که به کسی که بی‌احساس است، ضربه‌ای سخت بزنی.