غزل شمارهٔ ۳۸۶۴

برداشت: زندگی من با سخنان دلنواز پر می‌شود و خوراک من همچون صدفی است که مروارید با ارزش درونش دارد.

برداشت: اگر در سنگِ سخت، قطرات آبی وجود داشته باشد که به رنگ لعل (یاقوت) درآید، پس چرا کسی باید نگران تأمین روزی خود باشد؟

برداشت: اگر سرمه ای به چشم مور بیافتد، برای او بی‌ارزش است همان‌طور که دانه‌ای از خرمن برای کسی که نمی‌تواند از آن بهره‌برداری کند، ارزشی ندارد.

برداشت: به خاطر شفافیت و زیبایی ذاتی‌ام، شاید تقدیرم این باشد که به جای زیبایی‌های آرام، در دنیای پرآشوب و آتشین زندگی کنم.

برداشت: شکوفه‌ای که نشانه معجزه صبح است، اگر به ساعد او نگاه کنی، آن صبحی که در آغاز به وجود آمده، به نظر می‌رسد.

برداشت: دل بلبل از زیبایی صدای تو به شدت شمعی شده است. صائب، روح آتشین همین احساسات و شوق زندگی است.