غزل شمارهٔ ۳۸۶۳

برداشت: امید من به شادی از آسمان چگونه می‌تواند باشد در حالی که در آن زمان، ماه عید به صورت وارونه است؟

برداشت: چقدر احساسات در دلش نهفته است، وقتی که با نگاهی زیبا به او می‌نگرد. چشمی که مانند لاله سرخ است، به زیبایی و لطافت چشم نرگس می‌نگرد.

برداشت: عرق از چهره تو بدون اختیار در آفتاب قیامت می‌ریزد، در چنین شرایطی ستاره چگونه خواهد بود؟

برداشت: زبان عقل در بیان عشق ناتوان است، زیرا صبحگاه هنگام روشنی، دانش و آگاهی به شدت کم می‌شود.

برداشت: دل‌های تنگ بر اساس درک و عقل افراد گشوده می‌شود و وسعت سینه به اندازه‌ی دیوانگی و عقلانیت است.

برداشت: به حواست باشد که به ظاهر زیبای دریا دل خوش نکن، چرا که هر کشتی در این آب‌ها ممکن است واژگون شود و غرق گردد.

برداشت: چرا باید به وضعیت ظاهری و کم عرض خود شکایت کنم در حالی که درون من آتش و زبانه‌ای از زیبایی و احساسات وجود دارد؟

برداشت: از دل سنگی که پژمرده است، نوری همچون چراغی روشن به بیرون می‌تابد. حالا باید دید که چگونه دل‌های زنده و عاشق در زیر خاک می‌توانند همچنان روشن بمانند.

برداشت: ای کاش چشمان کسی که می‌داند راه را پیدا کند، تو را ببینند؛ و در غیراین صورت، حتی یک ذره هم می‌تواند به خورشید نشان بدهد که کجا باید برود.

برداشت: کجا می‌توانی صدای دل‌تنگی صائب را بشنوی؟ چرا که در غیر این صورت، فقط به نغمه‌های خوش می‌پردازد و به دلش توجهی ندارد.

برداشت: جهان به گونه‌ای است که اگر دارایی‌های غم و اندوهی داشته باشد، به هیچ عنوان بیشتر از صبر و استقامت ما نیست. بنابراین، ارزشمند است که در این دنیای پر از غم، ما به قدر کافی صبر داریم.