غزل شمارهٔ ۳۸۶۲

برداشت: دل باز و آزاد من مانند یک گلستان است و تمام آرزوها و خواب‌های من در آنجا وجود دارد. نفس‌هایی که برمی‌زنم، یادآور حسرت‌ها و دردهای من است.

برداشت: من نیازی به توضیحات و حرف زدن درباره حال خود ندارم، چون بوی سوختگی نشانه و بیانگر وضعیت من است.

برداشت: اگر لبی که مانند عقیق زیباست در دهان من باشد، دیگر نیازی ندارم تا سؤالاتم را با آب حیات سیراب کنم.

برداشت: اگر حمایت تو در کنار من باشد، از موانع سخت و خطرات می‌گذرم و مانند پرنده‌ای بر روی کاغذی سبک از میان آتش‌ها عبور می‌کنم.

برداشت: من نگرانم که اگر دل‌های شکننده را بشکنم، نتیجه صحبت‌های ناپسند تو برای من به اندازه یک بار سنگین باشد.

برداشت: اگر مقدر نباشد، سرنوشت نامساعد به زمین می‌افتد، اما اگر اراده و برنامه من در کار باشد، این سرنوشت تغییر می‌کند.

برداشت: وقتی زلف سایه‌اش بر بالشم بیفتد و بر زمین بشکند، حتی اگر غذای پرنده‌ی بزرگ، استخوان من باشد.

برداشت: وقتی بوی گل را استشمام می‌کنم، جانم شاد می‌شود و مثل یک باغ سرسبز پر از گل می‌شود، به شرطی که نسیم صبحگاهی با مهربانی در کنارم باشد.