غزل شمارهٔ ۳۸۶۱

برداشت: از چهره‌ام می‌توان فهمید که دلم به شدت شکسته است، زیرا رنگ و حالت صورت من نشان‌دهنده‌ی حال خراب من است.

برداشت: از عمر گذشته‌ام تنها حسرت نصیبم شده است که همچون گردی باید همواره در پی کاروان باشم.

برداشت: از زندگی، به خاطر زیبایی‌های ظاهری و لحظات زودگذر دل نبند. مانند تیر کمانی هستی که در هر لحظه ممکن است پرتاب شود و به هدف نرسد. بر زیبایی‌های زودگذر متمرکز نشو، زیرا ممکن است باعث پشیمانی‌ات شود.

برداشت: لبم به خاطر درد و رنجی که دارم، رنگین نمی‌شود. حتی اگر زبانم از تیغ باشد و زخم‌های زیادی را تحمل کرده باشد، باز هم نمی‌تواند جایی برای شکایت و شکوه داشته باشد.

برداشت: وقتی کسی که در دلش رازهایی نهفته است، بی‌هیچ کلامی و بدون هیچ تلاشی آنها را حفظ می‌کند، مانند ماهی است که در آب بی‌صدا و آرام شنا می‌کند و هیچ کس از وجود آن باخبر نمی‌شود.

برداشت: هر جا که باشم، به خاطر جایگاه خودم احساس شرمندگی می‌کنم، زیرا همواره نگاه‌ها به من و مرتبه‌ام است.

برداشت: هر کسی که به کمک نیاز دارد، از دارایی‌های تو بهره‌مند می‌شود. زیر این میمونه که کلید ثروت و منابع تو در دست درخواست‌کنندگان است.

برداشت: غیر از نشانه‌ای که بر لب‌های سرخ تو دیده می‌شود، دلایل دیگری برای زیبایی وجود ندارد که قابل توجه باشند؛ به این معنا که هیچ چیز نمی‌تواند به زیبایی رنگ لعل لب تو نزدیک شود.

برداشت: لحظه‌ای که به یاد خدا سپری می‌شود، ارزشش به اندازه‌ای است که هزار بار بیشتر از عمر ابدی به حساب می‌آید.