غزل شمارهٔ ۳۸۵۷

برداشت: من که سایه‌ام خود به خود خم است و مانند کمر می‌باشد، چه نیازی به سایه‌ای دیگر دارم؟

برداشت: دوستی اگر به ما هدیه‌ای بدهد بدون هیچ شرطی، جایگاه چیست که شایسته‌ی تحمل درد و رنج باشد؟

برداشت: از سیل حوادث، بی‌جا و بی‌خبر، افرادی هستند که به وحدت ما آسیب می‌زنند و این خطر ما را تهدید می‌کند.

برداشت: عشق همیشه از عذاب و رنج حاصل می‌شود و بلای چشم، مانند هیزم تر، آتش‌زا و مشکل‌ساز است.

برداشت: من از آن سفر پر از خودآگاهی خوشحالم که در آن نیاز به آماده‌سازی و برنامه‌ریزی برای همسفر ندارم.

برداشت: شراب تلخ به اندازه ای که مانند خون در رگ ها جریان دارد، اگر از حد تعادل خارج شود، به ومی باشد که دردناک و آسیب رسان است.

برداشت: کدام مشکل خود را درست کنم، زمانی که خودم از همه بیشتر در تردید و آشفتگی هستم؟

برداشت: من در کنترل و انتخاب حالات خود نیستم، باز و بسته شدن وضعیت من به دنیای دیگری بستگی دارد.