غزل شمارهٔ ۳۸۵۶

برداشت: خوشا به حال دل‌هایی که می‌توانند دردها را تحمل کنند و خوشا به حال کسانی که شایسته‌ی تحمل مشکلات و چالش‌ها هستند.

برداشت: آتش و شبنم به باغ بازگشتند، اما دل ما که نگران و بی‌قرار است، مدت زیادی در سفر به سر می‌برد.

برداشت: وقتی که دیوانه‌ات کرده‌اند، با دل پر از عشق و آرزو زندگی کن، چرا که عشق و محبت ممکن است مانند آب، مسکنی برای دردی عمیق باشد.

برداشت: از تلاش و کوشش فراتر برو، زیرا در مسیر نابودی، اولین مانع مانند بال و پر پروانه است.

برداشت: زنی که در دستانش زینت باد است، مانند مروارید دریا را در صدفی می‌یابد؛ در حقیقت، دل ساده و پاک او می‌تواند گنجینه‌ای از زیبایی‌ها و ارزش‌ها باشد.

برداشت: افرادی که شیرین‌زبان هستند، از لذت‌های زندگی بهره‌مند می‌شوند و همیشه گفت‌وگوهای دلنشین و شیرینی را تجربه می‌کنند.

برداشت: غم و اندوه روزگار به افرادی که هیچ تلاشی نمی‌کنند، ارتباطی ندارد؛ همچنان که سنگ نمی‌تواند به درختی که میوه می‌دهد، آسیب برساند.

برداشت: من کجا باید از انتقادات ناراحت شوم، وقتی که مرا سایه بر تیشه‌ی کمر گرفته باشد؟