غزل شمارهٔ ۳۸۵۴

برداشت: دل در خاک و ریشه‌اش محکم است و در پی این است که در دنیای خود، مانند جواهر باارزش، حفاظت شود.

برداشت: بلبل از حال و وضعیت خود بی‌خبر است و نمی‌داند که گلی که همیشه در کنار اوست، شب‌ها در چه حال و هوایی به سر می‌برد.

برداشت: به گونه‌ای که شبنم بر روی گل‌های تازه نشسته است و رنگ و زیبایی آنها را حفظ می‌کند، برطرف شدن زشتی‌ها نیز به گونه‌ای است که زیبایی و حالت طبیعی خود را حفظ می‌کند.

برداشت: ساقی ما از اثر نوشیدنی بی‌تاب شده است، نعوذ بالله اگر خودش در حالت مستی باشد.

برداشت: دل کسی می‌تواند از شوق و زیبایی آن معشوق به تپش بیفتد که خود آن معشوق نیز همچون آفتاب، همیشه بی‌قرار و شاداب باشد.

برداشت: هر چند از او ناامید شده‌ام و خود را شرمنده می‌بینم، اما همان وعده‌ای که به من داده است، باعث می‌شود از او فاصله بگیرم.

برداشت: دل من در این باغ مانند گلی زیبا و خوشبوست که هم فصل خزان و هم فصل بهار را تجربه می‌کند.

برداشت: انسانی که عشق به وطن را در دل ندارد، هر جای دنیا که برود، باز هم در حقیقت در سرزمین خود خواهد بود.

برداشت: کسانی که دل ساده‌ای دارند، به راحتی فریب دوستان را می‌خورند و نتوانسته‌ایم کسی را پیدا کنیم که واقعاً وفادار و یار ما باشد.

برداشت: اگر دل انسان به عشق و محبت خداوند پر از شور و شوق باشد، بی‌هیچ دلیلی می‌تواند به مقصد معنوی و کعبه‌ی مقصود خود برسد.

برداشت: اگر دل کسی آینه‌دار خودش باشد، چشم او چقدر از دیدن معانی و زیبایی‌های عالم سیراب خواهد شد.

برداشت: چشم خود را از عیب‌های دیگران بپوشان تا اینکه خود را بی عیب ببینی، زیرا عیب‌پوشی برای دیگران نیز می‌تواند به نفع خودت باشد.

برداشت: در این زندگی، آنچه که برای کسانی که خود را می‌شکنند و به چالش می‌کشند اهمیت دارد، این است که زمانی که هنر خود را به نمایش می‌گذارند، نیازمند وجود یک حامی یا راهنمایی هستند که بتوانند در کنار او خود را ارائه دهند.

برداشت: از آن انقلاب دنیا، صائب در حالتی آرام و بی‌خبر است. دل کسی که در این وضعیت قرار دارد، باید آرامش خود را حفظ کند.