غزل شمارهٔ ۳۸۵۲

برداشت: اگر کسی در بهر از خاکی که درازای پیشانی او علامت آشنایی وجود دارد، وارد خانه خدا (کعبه) شود، چهره‌اش به سمت عقب خواهد بود.

برداشت: خوشی و شادابی هر دو جهان زمانی معنا دارد که دل در کنار شما باشد، مانند تخت سلیمان که وقتی دل در جای خود باشد، ارزش و شکوه واقعی را پیدا می‌کند.

برداشت: مستی و سرخوشی که از مقام و سلطنت به دست می‌آید، از نوشیدن شراب چه کم‌تر است که نمی‌تواند به اندازه همای ملکوتی باشد.

برداشت: به خاطر ذات خالص و پاک من، همچون تیری که از چله کمان رها می‌شود، سهم من باید آب زلال و خالص باشد.

برداشت: در این چمن که نگهبان زندگی‌اش را حفظ کرده، شبنم به گونه‌ای می‌درخشد که گویی بر آن نمک پاشیده‌اند.

برداشت: لباس خود را از تن درآر و از محیط آرامش و خوشی که در آن قرار داری بیرون بیا، زیرا امنیت و آسایش واقعی به دور از زرق و برق‌های ظاهری و فریبنده‌ای است که ممکن است در کفپوش‌های ساده و بی‌غرور پنهان شده باشد.

برداشت: برای فرار از سردرگمی عقل و تفکر، باید به نوشیدن شراب بپردازی، چرا که عشق حقیقی و ناب، همیشه آشفته و بی‌نظم است.

برداشت: جاذبه چهرهٔ معيوب من همچون کمند، این کاه را در آغوش کهربا نگه داشته است.

برداشت: من از حس شرم و گیجی خود به حدی ناراحتم که اگرچه آغاز تازه و زیبا باشد، اما هنوز هم به شدت تحت تاثیر آن هستم.

برداشت: من به قدری در دوری او ضعیف شده‌ام که حالا دیگر توان پرواز ندارم و مانند پرنده‌ای هستم که از جذب کهربا و سنگینی آن ناتوان گشته.