غزل شمارهٔ ۳۸۴۸

برداشت: خوشحالم که برای عشق محبوبم، حتی به اندازه‌ی کم زندگی‌ام هزینه کرده‌ام؛ چرا که این لحظات کوتاه زندگی من به طرز شگفت‌انگیزی جاودانه شد.

برداشت: انسان نمی‌تواند به راحتی زمان‌هایی را که در جوانی از دست داده جبران کند و به همین دلیل نباید به عمر خود بتواند به راحتی گذشته‌ها را بازسازی کند.

برداشت: آه و افسوس که رنگ لب‌های زیبای او شبیه تارهای سیاه کاسه، از آب زندگی هم رنج‌آورتر شده است.

برداشت: خندیدن را ترک کن، زیرا عمر گل در این باغ کوتاه است و شادمانی باعث تأثیر آن می‌شود.

برداشت: در آن دنیا، زیبایی مانند گل در باغ بهشت وجود دارد که به خاطر اشک‌هایی که بر چهره زرد ریخته می‌شود، به رنگ قرمز درآمده است.

برداشت: در میان باغ‌ها و گلزارها وقتی به درختان خرما رسیدم، دستم پر از ناامیدی و زخم‌هایی بود که نشان از زحمات باغبان دارد.

برداشت: خوشحالم که اشکی به چشمانم آمده، هرچند که دل من از حسرت جوانی به درد آمده است.

برداشت: شب که گریه کردم، روح من تازه شد؛ صائب اگر خضر هم به من برسد، آب حیات به دست آورده‌ام.