غزل شمارهٔ ۳۸۴۷

برداشت: چهره بهار با نوشیدن یک قطره از عشق تو به رنگ گل درآمد و حالا به خاطر عشق تو، رنگ خزان تغییر کرده است.

برداشت: جمال و زیبایی تو آنقدر زیاد بود که باغ به طور غیرقابل تصوری پر شد و حتی گل‌ها از دیوار باغ بیرون آمدند.

برداشت: اگر دلی مانند لاله، از درد عشق بسوزد، به خاطر شرابی است که به رنگ یاقوت و از لب‌های محبوبی که چون میگون (شیرین و گلگون) شده، می‌نوشد.

برداشت: دل من در وضعیت نابسامانی است و کمبودهایی که آسمان بر سر من می‌آورد، کافی نیست؛ زیرا چشمان بازیگوش تو نیز به اندازه‌ای ظلم و فشار بر من تحمیل کرده که آن‌ها هم شبیه آسمان شده‌اند.

برداشت: طلای خالص تنها از آزمایش‌های سخت برمی‌آید و کسی که دیوانه عشق شده، نمی‌تواند از چهره‌ی زیبایی خود کم کند.

برداشت: از هیجان روز قیامت، هیچ‌کس نمی‌تواند به دنبال خود برگردد و هر کس که از خود بیرون آمد، در جستجوی توست.

برداشت: عشق من مانند سنگی است که به فلاخن وابسته است، و هرچه سنگ بیشتر به سمت کوه پرتاب شود، احساس درد من نیز به خاطر این عشق بیشتر می‌شود.

برداشت: خداوند ما را از آنهایی که همیشه غمگین و افسرده‌اند دور نگه دارد، چون احساس زندگی و حیات در این وضعیت از بین می‌رود و همه چیز به بی‌حالی و سکوت می‌رسد.

برداشت: بهتر است که مانند برگ سبز، کارهایی انجام دهیم که ثمره‌ای داشته باشد. همان‌طور که سرو در این زمانه متناسب و موزون رشد می‌کند، باید از فرصت‌ها بهره‌مند شویم و به شکوفایی برسیم.

برداشت: دل عاشق که از درد و محبت پُر از خون شده، مانند شرابی است که از سینه‌اش فوران می‌کند. این احساسات عمیق و شدید ناشی از عشق و رنج‌های ناشی از آن است.