غزل شمارهٔ ۳۸۴۶

برداشت: به خاطر خنده دل، به زیبایی و لعل یار مهرانگیز شدم و شوق آتشین درونم افزایش یافت، مانند کباب که با داغی بیشتر آماده می‌شود.

برداشت: به میخانه رفتم و از کعبه سر برآوردم؛ در بسته‌ام را باز نکردند و وضعیتی معکوس برایم پیش آمد.

برداشت: عشق از دل من پاک نمی‌شود و در زندگی‌ام، مشکلات و گرد و غبار سرگردانی به وجود آورده است.

برداشت: اگر عشق واقعی به دل راه پیدا کند، حتی کسانی که بیرون از دایره محبت هستند نیز مهربان می‌شوند و از حالت وحشی‌گری خارج می‌شوند.

برداشت: از آن فضای محترم، فقط این را می‌دانم که مانند موج، کنترل خود را از دست داده‌ام و به آزادی هر چه بیشتر پیش می‌روم.

برداشت: با طعم شیرین عشق، دل جریحه‌دار و پر از درد، به زندگی و لذت‌های آن امیدوار می‌شود.

برداشت: از زمانی که عشق مرا تحت حمایت خود قرار داد، حتی اگر به جغدی نگاه کنم، آن نگاه نیز مبارک و خوش‌یمن خواهد شد.

برداشت: به هر جایی که می‌روی، بی‌توجهی نکن؛ زیرا هر قدمی که برمی‌داری می‌تواند تأثیر عمیقی بر محیط اطراف داشته باشد و ممکن است به زیبایی و هماهنگی آنجا کمک کند.

برداشت: در آسمان هیچ سنگ قیمتی دست‌نخورده‌ای باقی نمانده است، چرا که به خاطر دل من، آهی به سمت آسمان پرتاب شد.

برداشت: این بیت بیانگر این است که در هنگام بحث و استدلال، نباید سر خود را به سمت پایین خم کرد و از اهمیت موضوع کاست. زیرا علم حکمت و دانش عمیق، حتی بر فیلسوفانی چون ارسطو نیز تأثیرگذار بوده و بر آن‌ها پوشیده نیست.