غزل شمارهٔ ۳۸۴۴

برداشت: برق زیبایی تو باعث شده است که هر خار نخل در امان بماند و چهره تو به مانند چراغی است که بهار را روشن می‌کند.

برداشت: چراغ گل که از نور چشمان باغ روشن بود، از شرم روی تو زیر دامن پنهان شد.

برداشت: چشم من به نامه اعمال و کارهای من است که در روز قیامت، آن ورق سفید و پاک، به گردن من خواهد بود.

برداشت: به خاطر تابش آفتاب، هر خانه‌ای که روشن می‌شود، همیشه از چشمانش نور و زندگی می‌تابد.

برداشت: حالا که چاک گریبان من از دامنم گذشته است، دیگر چه جای ناراحتی است که مژگانم مانند سوزن به چشمم افتاده؟

برداشت: به خاطر دوستی و آشنایی آن زلف، دست خود را کوتاه نگه‌دار. زیرا که کوه، طاقت من را برای این فلاخن سنگین کرده است.

برداشت: عشق را نمی‌توان انکار کرد، حتی اگر زاهدی بخواهد این کار را بکند. برای کسی که در مسیر عشق آسیب می‌زند، دیگر راهی برای نجات وجود ندارد.

برداشت: با تلاش و غیرت، سر از خاک برآورید و به مانند دانه‌ای که سبز می‌شود، رشد کنید و به خوشه‌ای تبدیل گردید که محصولی حاصل کنید.

برداشت: من از وضعیت دل خود راضی‌ام، همان‌طور که قفس صائب در یک خانه، روزنه‌ای دارد که باعث خوشی و لذت می‌شود.