غزل شمارهٔ ۳۸۴۳

برداشت: وقتی که دل کسی با گریه و اشک روشن می‌شود، مانند مردمک چشمی که در اثر اندوه و شیون بزرگ می‌شود، حالت و هیبت آن دل نیز دچار تغییر و تحول می‌شود.

برداشت: در روز روشن، آفتاب در نظر او مانند شب پر از دل‌زدگی و غم، به وضوح و روشنی دیده می‌شود.

برداشت: اگر هزاران آه از دل بکشم، فقط یک آه من ارزش دارد، زیرا خانه‌ام مانند کوره‌ای شده که تمام روزنه‌ها مسدود است.

برداشت: از دوری از همسالان و همدلان خود دوری نکن تا به کمال برسی، زیرا دانه‌ای که در زیر خوشه خرمن قرار دارد، به خاطر ارتباط و هم نشینی با دیگر دانه‌ها به وجود آمده است.

برداشت: شفق با رنگ خونین خود بر چهره‌اش کشیده شده است، همان‌گونه که صبح به وجود می‌آید. هرکسی که در این زمان پاکدامن باشد، تابش روحانی را در خود حس می‌کند.

برداشت: من که در مرکز حیرت و سردرگمی خودم قرار دارم، چه فایده‌ای دارد که به حاشیه زندگی بپردازم، در حالی که در اینجا، گوشه‌ای از لب نشیمن برایم باقی مانده است.

برداشت: به من چه فرقی می‌کند که دیگران مرا سرزنش کنند، در حالی که من به قدری از درد و زخم‌های گذشته رنج برده‌ام که دیگر نمی‌تواند به من آسیب بیشتری بزند.

برداشت: منصوری که در اینجا صحبتش می‌شود به سوز و عشق من هیچ ربطی ندارد، چرا که حرارت نفس من سبب شده تا نخل ایمن و محفوظ بماند.

برداشت: باری که بر دل من سنگینی می‌کند، به خاطر زیبایی و شوخی زلف تو بیشتر شده است. پرواز من با این حالتی که دارم، به خاطر عشق و شوقی که به تو دارم، آسیب دیده و سخت شده است.

برداشت: نفس صائب، که از دل گرم ما سرچشمه می‌گیرد، روشنایی بخش کسانی است که در این زمانه به درک و بصیرت دست یافته‌اند.