غزل شمارهٔ ۳۸۴۰

برداشت: به خاطر نوشیدنی، چهره ساقی زیباتر شد و دنیا حالتی تازه به خود گرفت. همچنین، قطرات عرق از گیاهان، جلوه‌ای نوین به گلستان بخشید.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت چهره‌اش، مانند آبی که به آرامی می‌ریزد، توجه و مراقبت من از او بیشتر و بیشتر می‌شود.

برداشت: حلقه مویی که بر چهره او افتاده، مانند سایه‌ای است که به او حالت خاصی بخشیده و دل کسی را می‌خواهد تا او را بوسه‌ای بگیرد.

برداشت: بدن من به خاطر آه و ناله‌ها مجروح و کبود شده است. هرجا که من به سر می‌برم، سرنوشت من مانند آسمانی جدید دستخوش تغییرات می‌شود.

برداشت: آه که به خاطر بداقبالی، قامت من خم شده و حالا حوادث مانند تیری بی‌دقت به من حمله‌ور شده‌اند.

برداشت: از نداشتن امکانات و قدرت خود، به این خاطر خوشحالم که دزد در مسیر من به کاروان دیگری حمله کرد.

برداشت: دشمنی دشمن نمی‌تواند به من آسیب برساند، چون در گله‌ام، کسی دیگر به عنوان شبان حضور دارد که از من محافظت می‌کند.

برداشت: به دور من چه افکاری می‌چرخد که دوباره دستم از کار رفته و کنترل از دستم خارج شده است.

برداشت: هر چالشی که در مسیر تو برایم پیش بیاید، فقط دلیلی دیگر و نشانه‌ای متفاوت برای ادامه دادن خواهد بود.

برداشت: من نمی‌توانم به خانهٔ خود برگردم، چرا که دیگر آنجا برایم جایی نمانده و درد و رنجی که کشیده‌ام، خانهٔ دیگری را برایم به وجود آورده است.

برداشت: چه نیازی است که از خودم خارج شوم، وقتی که هر تکه از خاک این جهان، متفاوت و منحصر به فرد است.