غزل شمارهٔ ۳۸۳۸

برداشت: از دنیا و چیزهای فانی انتظار وفا نداشته باش، زیرا در این جهان بی‌وفا نباید امیدوار بود.

برداشت: در این دنیا، تنها رضایت از خداوند باید در اولویت قرار گیرد و هیچ چیز دیگری را نباید به عنوان رضایت بالاتر از آن محسوب کرد.

برداشت: عالمی که در آن آزادی و بی‌پروایی وجود دارد، زیباست. نباید به زنجیرهایی که ما را محصور می‌کنند تن داد.

برداشت: دانه از خوشه جدا شد و به آسیاب افتاد، باید مراقب بود که از همدلان و همراهان خوب دور نشویم.

برداشت: در این زمانه، زندگی کوتاه و گذراست و ما نباید به خاطر نعمت‌های زودگذر و موقتی، وابسته و بدهکار آن‌ها شویم.

برداشت: خوشبختی‌ای که از آغوش خاری نشأت می‌گیرد، به ما یادآوری می‌کند که نباید از رحمت خدا ناامید شویم.

برداشت: مدارا و لطافت با افراد بخیل و ناراست فایده‌ای ندارد، مانند این است که بخواهی گل را در میان علف هرز پرورش دهی.

برداشت: پاک و بدون نقص بودن خود را باید مانند ستاره‌های صبح حفظ کنیم، و غبار یاد و خاطره‌ی این روزهای پرآشوب را دور کنیم.

برداشت: نوشتن این بیت به ما یادآوری می‌کند که نباید با افرادی که دل‌های تیره و خبیث دارند، ارتباط برقرار کرد.