غزل شمارهٔ ۳۸۳۷

برداشت: اگر ما چنین صحبت کنیم که صدای ما به گوش همه برسد، آنگاه زبان کسانی که جرأت دارند، خاموش خواهد شد.

برداشت: اگر بهار به سراغ نشانه‌های امید و زندگی بیاید، نشانه‌های خوشبختی برای من در آسمان روشن خواهد شد.

برداشت: اگر پزشک مانند مسیحا به آسمان رفته باشد، دردی که من دارم، چاره‌جویی نخواهد شد.

برداشت: آیا می‌توانی نقاب را از چهره آتشین برکنی، وگرنه این گل‌های کوچک هم به خاکستر تبدیل می‌شوند.

برداشت: اگر قامت او به این بلندیدگی برسد، تمامی آرزوها و خیالات دیگران به ناچار کوتاه و ناتمام خواهند بود.

برداشت: از آتش تو، سمندر (پرنده افسانه‌ای) به کمک آمده است. پس از این، کجا می‌توان نقاب را از روی تو برداشت؟

برداشت: دل در میان ترس و امید به حالت پریشانی افتاده است، به طوری که با اشک و خون می‌سازد. حالا می‌خواهد بگوید که برای جلب رضایت تو، کار سخت خواهد شد.

برداشت: وقتی کلاه قارون در زیر نور آفتاب قرار گرفت، آیا زمان آن خواهد رسید که ما نیز به خوشبختی و سعادت دست یابیم؟

برداشت: سری که بر زانوی دار می‌رقصد، آزادگی و رهایی را نشان می‌دهد؛ آیا این تنِ بندِ مانده از منصور چه سرنوشت دیگری خواهد داشت؟

برداشت: از شکستگی دل و غم‌های آن حرفی نزن، زیرا این دردها در آینده طنین‌انداز خواهند شد و صدایشان شنیده خواهد شد.

برداشت: اگر بهار این‌گونه خوش و خرم است، پس یقینا هزاران دل شاد و سرزنده خواهند شد.

برداشت: اگر صدای تو احساس‌برانگیز و پرشور شود، صائب، آتش شوق در دل‌ها شعله‌ور خواهد شد.