غزل شمارهٔ ۳۸۳۱

برداشت: شراب قرمز و خوش‌رنگی که می‌نوشند به آن زیبایی و لطافت نمی‌رسد، مانند اینکه آب تلخی هرگز به چشمه‌ای که زندگی‌بخش است نمی‌رسد.

برداشت: آثار افرادی که با شوق و حرارت زندگی می‌کنند بر زمین باقی نمی‌ماند، زیرا مانند زبانه‌های آتش، حضور و تأثیر آن‌ها زودگذر است و بادی که می‌وزد، نمی‌گذارد این تأثیرات نمایان شوند.

برداشت: دل ما که نه قدرت حرکت دارد و نه توانایی تلاش، چگونه می‌تواند به جایی برسد که دعاهای فرشتگان هم به آنجا نرسند؟

برداشت: ای وای که زیبایی و شوری که در چهره‌اش دارد، مانند دو ابرویش که بر دلیری و نازش سایه افکنده، فراتر از دسترس ماست و ما هیچ راهی برای نزدیک شدن به آن نداریم.

برداشت: ثروت و مال، تنها به افرادی که حرص و طمع دارند، غم و اندوه می‌آورد و در واقع، آنچه در آسیاب به دست می‌آید، جز خاک و غبار گندم نیست.

برداشت: دل‌تنگی و ناراحتی از چهره‌ای زرد و رنگ‌پریده، انتظار می‌رود که خداوند به ما کمک کند تا مس، به طلا تبدیل نشود.

برداشت: من از مردم عادی با تواضع و humility در برابر خجالت خود، قدم برمی‌دارم، هرچند که آثار قدم‌هایم دیده نمی‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر چیزی همیشه و به طور ثابت وجود داشته باشد، هیچ آسیبی از طرف حسادت یا چشم‌زدن نمی‌تواند به آن برسد. در واقع، قدرت و استحکام این چیز به قدری است که هیچ نیروی منفی نمی‌تواند بر آن اثر بگذارد.

برداشت: سکوت کن اگر رشد کرده‌ای، زیرا شراب تا زمانی که به آرامش نرسد، به هدف نمی‌رسد.

برداشت: کسی که به اندازه‌ی خورشید تابش و درخشندگی دارد، به این سادگی نمی‌توان به تمام ویژگی‌ها و ارزش‌هایش پی برد و نمی‌توان جزئیاتش را به طور جداگانه شناخت.

برداشت: درست کردن و خراب کردن تفاوت‌های بسیاری دارد و به گرد و غبار راه یار، توتیا (سنگی که در چشمان افسانه‌ای می‌درخشد) نمی‌رسد.

برداشت: اگر انسان از اصول و قواعد زندگی پیروی نکند و سبک‌سر باشد، به هدف و سعادت نخواهد رسید. کسی که به موانع توجهی نداشته باشد، به ساحل امن و آرامش نخواهد رسید.