ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟
به پشت آینه پیداست کز صفا چه رسد
دربارهٔ این سروده
این شعر به بررسی جلوه ها و محدودیتهای عشق و زیبایی میپردازد. شاعر به تضادهایی اشاره میکند که میان تجربیات انسان و خواستههای او وجود دارد. او میگوید که زیبایی و عشق برای او دست نیافتنی است و چیزهایی که به دیگران میرسد، برای او دور از دسترس به نظر میرسند. از تقابلهای مختلفی صحبت میکند؛ مانند زیبایی از نگاه دیگران، کلام زاهدانه که فاقد عمق است و تجربههای حسی که به او نمیرسد. در نهایت، شعر احساس ناامیدی و فاصله بین آرزوها و واقعیت را به تصویر میکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
نه زلف شانه کند نه به چشم سرمه کشد
به خود نمی رسد آن شوخ تا به ما چه رسد!
دویدن است ز نعمت نصیب چشم حریص
ز دانه غیر تردد به آسیا چه رسد؟
ز شبنم است مهیا هزار دیده شور
ازین بهار به مرغان بینوا چه رسد؟
ز حرف مردم بیگانه گوش می گیرم
به آشنا و سخنهای آشنا چه رسد
به چشم خیره خورشید آب می گردد
به دیده من ازان آتشین لقا چه رسد؟
ز چشم منتظران تا به مصر یک دام است
ز بوی پیرهن آخر به چشم ما چه رسد؟
ز عشق قسمت زاهد کلام بی مغزی است
بغیر کاه ز خرمن به کهربا چه رسد؟
رساند کسب هوا خانه حباب به آب
به مغز پوچ تو تا صائب از هوا چه رسد