غزل شمارهٔ ۳۸۲۸

برداشت: آیا بر روی چهره‌ات نگاهی می‌افتد که رنگش به قلب می‌ریزد؟ انگار که زهر از مژه‌های سیاهت فرو می‌ریزد.

برداشت: ستاره در آغاز روز به روشنی آفتاب تبدیل می‌شود. خوشا به حال دلی که در آن زیبایی و نور حضور دارد.

برداشت: نمی‌توانم تحت تأثیر انتقادات دیگران قرار بگیرم، زیرا اگر کسی بخواهد مرا بترساند، باید قوی‌تر از آن باشد که با چیزهای بی‌اهمیت مثل برگ کاه، ترس را به من القا کند.

برداشت: توانایی من از دست و دل سردم گرفته شده است و حال من مانند برگ‌های پاییزی است که از درخت می‌ریزد و چشمانم پر از حسرت است.

برداشت: شخصی که دلی شکسته و غمگین دارد، مانند قلمی است که از مژه‌هایش اشک سیاه و غمناک می‌ریزد.

برداشت: نفس خود را از افرادی که در عشق و احساسات عاطفی ذوب شده‌اند دریغ نکن، زیرا آن‌ها به قدری غمگین و شاعرانه هستند که اشک‌هایشان مانند زلف‌شان به آرامی فرو می‌ریزد.

برداشت: به امید استقامت و پایندگی در دوران پیری نباش، زیرا همچنان که ستاره‌ها در این صبح می‌افتند و محو می‌شوند، ثبات و ماندگاری نیز زودگذر است.

برداشت: کسی که در پی خواسته‌های بی‌اساس خود است، اشتباهاتش را درست می‌پندارد، حال آنکه همان فرد بدون هیچ دلیلی به من آسیب می‌زند و خون مرا می‌ریزد.

برداشت: نفس عمیق و طولانی صائب از دل شکسته‌اش برمی‌آید، به اندازه‌ای که خطی که می‌نویسد، برایش اندوه و حسرت به همراه دارد.