غزل شمارهٔ ۳۸۲۷

برداشت: از زیبایی تو، دل زمانه وادار می‌شود به ریختن و سختی‌های صبر و آرامش از بین می‌رود.

برداشت: زیبایی تو ارتباطی با گل ندارد؛ زیرا خون بهار به پای سرو تو می‌ریزد.

برداشت: هیچ‌کس در عشق به من، که در خاکساری و فروتنی قرار دارم، توجهی نمی‌کند و فقط در آینه تصویر من را با غبار می‌پوشاند.

برداشت: چرا باید از رفتن چشم پیر کنعان ناراحت باشیم؟ گل‌ها برای اینکه میوه بدهند، برگ‌های خود را رها می‌کنند.

برداشت: هیچ مقایسه‌ای با فرهاد در لذت و شوق کار من وجود ندارد. عرقی که از پیشانیم می‌ریزد، مانند شعله‌ای است که سر ریز می‌شود.

برداشت: گل بهار نمادی از خواسته‌ها و آرزوهاست، اما ناامیدی به اندازه‌ی خار و علف‌های هرز، شعله‌های آتش را برمی‌افروزد.

برداشت: مثل گردباد، به خاطر زخم‌هایی که از خارها و علف‌های هرز خورده‌ام، حرکت نفس من باعث می‌شود که غباری پراکنده شود.

برداشت: کدام چشم بدخواه در انتظار این باغ است که بدون وزش نسیمی، گل‌ها از درختان می‌ریزد؟

برداشت: زمان به افرادی که صبر دارند بیشتر می‌پردازد و تلاش می‌کند، زیرا تیر بر هدف ثابت و پایدار نشانه می‌زند.

برداشت: کدام سرزمین یا فضایی است که این‌قدر جواهرات گرانبها و باارزش می‌ریزد؟