غزل شمارهٔ ۳۸۲۶

برداشت: عطر و زیبایی او چنان است که از صورتش همچون عرق می‌ریزد، و بدی و فساد عالم هستی به قدری زیاد است که مانند ستاره‌ها از آسمان سقوط می‌کند.

برداشت: یک گل به رشته پرواز من گره خورده است که به خاطر نسیم توجه، از باران می‌نشیند و می‌ریزد.

برداشت: زندگی خضر، که نماد جاودانگی و حکمت است، با مشکلاتی مواجه شده و به مرحله‌ای رسیده که نتوانسته از چالش‌ها فرار کند. با وجود این، هنوز هم تاثیری از شادی و سرزندگی در او دیده می‌شود.

برداشت: از هم نشینی با افراد ناپاک و بی‌کیفیت بپرهیز، چون این کار می‌تواند منجر به مشکلات و آسیب‌هایی شود که حتی ناشی از کوچک‌ترین چیزها هم می‌تواند باشد.

برداشت: در این دوره که همه چیز به طور معمول و تکراری پیش می‌رود، چطور می‌شود که زیبایی و نشاط بهار از دست می‌رود؟

برداشت: هر بار که سخن به یاد کسی یا چیزی می‌افتد، بی‌اختیار اشک از چشمانم می‌ریزد.

برداشت: لبی که شیرینی شکر را به خود گرفته، مانند ظرفی است که چشم من از آن به ناامیدی و انتظار، نمک می‌ریزد.

برداشت: به خاطر زبان تند و پرخاشگر دشمن، احساس تهدید می‌کنم و این کلمات مثل جراحتی عمیق هستند که به قلبم آسیب می‌زنند.

برداشت: صدای قلم صائب به اندازه‌ای بلند می‌شود که وقتی دل‌ها از شفافیت شیشه‌ای خود غبار می‌پاشند.