غزل شمارهٔ ۳۸۲۳

برداشت: غم دل به راحتی از وجود انسان خارج نمی‌شود، همانطور که زنگار از روی آینه پاک نمی‌شود.

برداشت: دل دردمند من از غم و اندوه سرشار است، به‌گونه‌ای که مانند شمعی که در کنار بیمار قرار دارد و نمی‌تواند روشن شود، از درد خالی و بی‌نور است.

برداشت: از افراد بخیل و تنگ‌نظر نمی‌توان انتظار نرمی و مهربانی داشت؛ چون همان‌طور که گل بوی خوشی از خار و خس ندارد، آنها نیز نمی‌توانند رفتاری پسندیده از خود نشان دهند.

برداشت: کدام یک از افراد این جمع وجود دارد که با سردی و بی‌احساسی‌اش باعث شده است که محبت من از زبانم بیرون نیاید؟

برداشت: تو مانند ماهی هستی که بر زمین افتاده و عمارت تو دیگر نمی‌تواند برقرار شود؛ مثل دیواری که شکسته و نمی‌تواند دوباره سر پا بایستد.

برداشت: آب بی‌خاصیت و بی‌فایده به گونه‌ای است که به آن تهمت می‌زنند. صدای کسانی که در یک شرایط یکسان قرار دارند، از یکدیگر بلند نمی‌شود و به تعبیر دیگر، هیچ صدای برجسته‌ای از آن‌ها به گوش نمی‌رسد.

برداشت: به دلیل کمبود شادی و خوشحالی، دیگر کسی نمی‌خندد و صدای کبک از کوه‌ها به گوش نمی‌رسد.

برداشت: اگر در مجلسی که داستان‌های زیبا و شگفت انگیز گفته می‌شود، حضور داشته باشی، از خواب و سستی بیدار نمی‌شوی و به زندگی و موفقیت نمی‌رسی.

برداشت: چطور ممکن است که لبخند محبوبم از خط و نشان شگفت‌انگیز شده باشد؟ مثل این است که گیاهی از زمین نمکی نمی‌تواند رشد کند.

برداشت: زمان قیامت و حساب و کتاب گذشته است و خواجه هنوز در خواب سنگینی به سر می‌برد. او که از خاک و زمین تشکیل شده، به آسانی نمی‌تواند از این خواب عمیق برخیزد.

برداشت: گوهر مانند صدف در دل زمین شکل می‌گیرد و تخم آن فقط از خاک میکده‌ای که انسان در آن هوشیار است، به وجود نمی‌آید.

برداشت: حرص و طمع به طلا و نقره نمی‌تواند فرد را بی‌نیاز کند، چرا که گنج‌های پیچیده نمی‌توانند از دامی که مار پهن کرده است، رهایی یابند.

برداشت: اگر خواب را به سرمه تشبیه کنیم، پس چرا در این تاریکی، کس از خواب برنمی‌خیزد؟