غزل شمارهٔ ۳۸۱۹

برداشت: دل ما از درد و ناله پر شده است، مانند اینکه از یک نسیم ملایم مقدار زیادی گرد و غبار به هوا می‌رود. این نشان‌دهنده شدت احساسات و تاثیرات کوچکی است که می‌توانند عمیق‌ترین واکنش‌ها را در ما به وجود آورند.

برداشت: نگاه زیبای نرگس نیلوفری می‌تواند خطرناک‌تر از هر فتنه‌ای باشد که از آسمان به وجود می‌آید.

برداشت: اگر مثل صبح بخواهم آفتاب را در آغوش بگیرم، از دل من همین حالا یک آه سرد بیرون می‌آید.

برداشت: مانند شمع، موی سرم درخشان و آتشین به نظر می‌آید و از خاک سوختگان، چمن زردی سر بر می‌آورد.

برداشت: آسمان پست و بی ارزش چه کسی می‌تواند به من کمک کند؟ از خاک، انسان به یاری مردان بلندهمت بلند می‌شود.

برداشت: دل ما نیازی به سربازان و قوای نظامی ندارد، زیرا به اندازه کافی از مشکلات و بلایای زندگی رنج می‌برد و به راحتی بر اثر اسم و یاد ناراحتی‌ها در این خانه برمی‌خیزد.

برداشت: سخن‌دانان به عمق درد و احساس نمی‌رسند، وگرنه ناله‌ی شاعر از اندوه واقعی نشأت می‌گیرد.