غزل شمارهٔ ۳۸۱۱

برداشت: نسیم صبحگاهی که در این باغ لاله میان گل‌ها می‌وزد، به خاطر دیدن چهره معشوق می‌سوزد و حیاتی پرشور و شوق را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: در این باغ مانند شمعی سبز، هر جا که درختان بلندی وجود دارد، از غبطه‌ی قامت آن گلی زیبا، آتش می‌گیرد.

برداشت: در شب‌های تار، بر مزار شهیدانی که جانشان را تقدیم کرده‌اند، گل‌های لاله به جای شمع و چراغ روشن می‌شوند و می‌درخشند.

برداشت: به خودت اطمینان نکن که می‌توانی از احساسات من بی‌توجه بگذری، چرا که در عمق دل، عشق و اشتیاقی وجود دارد که می‌تواند باعث آتش سوزی شود.

برداشت: ستاره‌ای که دچار سوختگی شده، نمی‌تواند با زندگی و وصل دیگران سازگار باشد و همچنین عطر لاله در بهار، زندگی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و می‌سوزاند.

برداشت: من به سرنوشت پروانه حسادت می ورزم که بدون پوشش و در آغوش معشوق خود می سوزد.

برداشت: هزار بار ماه کامل و زیبا از حال جهانی عبور کرده است، اما چراغ عشق ما با ثبات و در یک وضعیت خاص همچنان می‌سوزد.

برداشت: آیا کسی که به هدفی می‌رسد، می‌تواند به آسانی از موانع عبور کند؟ وقتی سوار بر اسب می‌سوزد، نشان‌دهنده‌ی تلاش و رنج اوست که می‌تواند او را از مشکلات عبور دهد.

برداشت: جوهر واقعی و اصیل به سوز و آتش اجاره‌ای تن نمی‌دهد، بلکه از دل خود آنچنان می‌سوزد که مانند چنار آتش می‌گیرد.

برداشت: آیا آتش دوزخ می‌تواند به کسانی که از روح و جان پاکی بهره‌مندند، آسیبی وارد کند؟ آیا از درختی که طلا بدست می‌آید، می‌توان برای خاموش کردن آتش استفاده کرد؟

برداشت: کسی که در این دنیا به خاطر عشق داغ و آتشین نشده است، در روز قیامت دوباره و به شدت عذاب خواهد دید.

برداشت: چشم بلبل در این باغ به خاطر حسادت به شبنم که شب زنده‌دار است، می‌سوزد.