غزل شمارهٔ ۳۸۰۸

برداشت: اگر از شمع پرواز پروانه‌ها آتش بگیرم، از گرمای بال و پر آنها نیز می‌سوزم.

برداشت: گل لاله وقتی صبح باد می‌خورد، روشن‌تر می‌شود و در واقع، هر کسی که به شدت از درد و رنج عاطفی بگذرد، درخشندگی و نورانی‌تری پیدا می‌کند.

برداشت: در روز حساب، جهنم به عنوان اثباتی روشن است برای کسانی که از درد و رنج درون خود بیشتر می‌سوزند.

برداشت: دل سوخته‌ای که داغ عشق را بر خود دارد، در روز قیامت همانند آتشی است که در زیر نور آفتاب می‌درخشد. بنابراین، دیگر چرا باید بسوزد؟

برداشت: چطور ممکن است چشمان من از اشک و غم خوابشان ببرد، وقتی که چهره‌ای دارم که نور آن حتی آب را هم می‌سوزاند؟

برداشت: در این دنیا هیچ نوری وجود ندارد که همچون دل زنده و پرشور در تمام ساعات روز و شب بسوزد و روشنایی ببخشد.

برداشت: نور چشمان من که به خاطر تو روشن شده، اجازه نده که در مجالس دیگر رنجیده خاطر شوم و دلتنگی‌ام را احساس کنند.

برداشت: از شدت ناراحتی و غم، افسوس و اندوه را از خود دور کن؛ زیرا ممکن است با صدای گرم و پرشور تو، همه چیز بسوزد و از بین برود.