غزل شمارهٔ ۳۸۰۷

برداشت: دل شکستگی و عشق باعث می‌شود که همیشه دل عاشق با یک حس عمیق و آهسته به لرزه درآید، مانند اینکه نیرویی که در درونش وجود دارد، بر روی قدرت یا تسلط او تأثیر می‌گذارد و او را vulnerable می‌کند.

برداشت: سبکبارانه از درد و رنج دل شکسته ما غافل مشو، زیرا که حتی کوه‌ها در برابر این حالتی که داریم، به لرزه درمی‌آیند.

برداشت: گلی که کسی از آن حمایت نمی‌کند، به دلیل هوای سرد صبحگاهی، دچار لرزش می‌شود.

برداشت: هجوم خار به آتش چه تأثیری می‌تواند داشته باشد؟ بیهوده است که دل این همه از خار بترسد و بلرزد.

برداشت: کدام قسمت ابرو بالا رفته است، ای خدا؟ که مثل یک قطب‌نما، جهت را تغییر می‌دهد و می‌لرزد.

برداشت: در بالای سر گل، پرنده‌ای به زیبایی در حال پرواز است و بر روی آن گل، کلاهی کج و ناپایدار دارد که به اهتزاز در می‌آید.

برداشت: بر آن پوست سفیدی که بناگوش قرار دارد، گوشواره‌ای از جنس گوهر و مانند ستاره‌ای است که در صبحگاه می‌درخشد و می‌لرزد.

برداشت: به هنگام ریزش برگ‌ها و با سردی آهی که از دل برمی‌خیزد، خوب است دلی که از ترس گناه می‌لرزد و نگران است.

برداشت: کیست که در زیر نور ماه به گردش آمده است؟ که همچون خورشید درخشان، نور ماه لرزان و زیبا به نظر می‌رسد.

برداشت: با چشمان بسته به زیبایی چهره‌اش نگاه کن، زیرا این صحنه مانند ورقی است که از نسیم ملایم می‌لرزد.

برداشت: در کنار تو، مردم در خواب هستند و مثل اینکه تابش آفتاب در این مکان به لرزه درآمده است.

برداشت: اگر گفته شود که یک نیروی قوی و ناگهانی به من آسیب می‌زند، مثل برقی که به دل من می‌زند. از طرفی، اگر گیاهی در دامن بیابان به لرزش درآید، نشان‌دهنده تأثیراتی است که در محیط پیرامونش وجود دارد.