غزل شمارهٔ ۳۸۰۵

برداشت: کسی که کوچک‌ترین عیب و ایراد خود را نادیده گرفته و به خوشگذرانی و نوشیدن مشغول است، در واقع به سادگی و بی‌توجهی به زشتی‌های خود ادامه می‌دهد.

برداشت: حضور در زمین مانند فرشی است برای درگاه کسی که مانند یک آینه، لوح وجودش را ساده و صاف می‌آفریند.

برداشت: ترس و نگرانی را رها کن و به سرنوشت اعتماد کن، زیرا مانند امواجی که دریا به سادگی با یک تپانچه شکل می‌گیرد، زندگی نیز بدون اراده ما تحت تأثیر عوامل مختلف قرار می‌گیرد.

برداشت: چرا باید از چوبی که ممانعت می‌کند بترسیم در حالی که چشم‌های ما می‌توانند به روشنی راهی را که به نیستان می‌رسد ببینند؟

برداشت: زیبایی تو به قدری پرتوالعظمت است که حتی خورشید هم با یک اشارهٔ ابروی تو به زمین می‌آید و در این دنیا پیاده می‌شود.

برداشت: دل من از مشکلات و ناملایمات دنیا پر شده است، به طوری که حتی اگر سایه من هم به خطر بیفتد، باز هم با قدرت و استقامت به مقابله می‌پردازد.

برداشت: کسی که با تلاش و قدرت در برابر مشکلات ایستادگی کند، قادر است بار سنگین و دشواری‌های زندگی را به دوش بکشد و بر آن‌ها غلبه کند.

برداشت: شوق همراهی آنقدر زیاد است که هیچ چیزی نمی‌تواند مانع آن شود، حتی اگر کسی سوار بر اسب باشد و دیگری پیاده.

برداشت: هر کس که بخواهد به سرنوشت ازلی خود افزوده کند، باید در جستجوی جواهرات و ارزش‌های ارزشمند بیشتر تلاش کند.

برداشت: تسلیم خواسته‌های نفس خود نشو، زیرا این نفس مثل سگی است که هرز و بی‌هدف می‌گردد و به راحتی تحت تأثیر ظاهر و زرق و برق‌ها قرار می‌گیرد.

برداشت: دل ما به خاطر همراهان دلتنگ است، چرا که آن‌ها جز ناله و فریاد چیز دیگری نمی‌گویند.