غزل شمارهٔ ۳۸۰۳

برداشت: بهار با زیبایی و عطر و رنگش، نقاب واقعی را به نمایش می‌گذارد و چهره‌ی پنهان را نمایان می‌کند.

برداشت: شخصی که با درد و رنج دل خود وضو می‌گیرد و با اشک‌هایی که از سینه‌اش ریخته می‌شود، خویش را از آرزوهای بی‌پایه پاک کند، بسیار خوشبخت است.

برداشت: کسی که می‌تواند به مقام والایی برسد، چرا باید مانند یک قطره شبنم، تنها به ظواهر و جذابیت‌های سطحی اکتفا کند؟

برداشت: هرچند نمی‌توان در جستجوی حقیقت به آسانی گام برداشت، اما خوب است کسی که وجودش را وقف جستجو کند.

برداشت: افرادی که به محبوبیت و احترام می‌رسند، بار مسئولیت و وظایف را بر دوش می‌کشند، اما هر کس که به خودخواهی و خودپسندی بپردازد، مانند یک ظرف شکسته می‌ماند و توانایی برآورده کردن نیازها و انتظارات دیگران را نخواهد داشت.

برداشت: از دل دریا، مانند حبابی که از صدف خارج می‌شود، گوهری زینتی بیرون می‌آید. اگر این گوهر با آبرو و احترام همراه شود، ارزش بیشتری خواهد داشت.

برداشت: عشق مثل آتشی است که در دل می‌سوزد و این سوختن از کنترل فرد خارج است. چطور می‌شود که مانند شمع، این درد و عواطف در گلو احساس نشود و موجب گریه نشود؟

برداشت: به خاطر سادگی و ناآگاهی‌ات به کمک ظالم نرو، زیرا شمشیری که از سنگ ساخته شده، می‌تواند کسانی را که به آن اعتماد کنند، به دردسر بیندازد.

برداشت: کسی می‌تواند به آرزوی خود دست یابد که قلبش را از آرزوها و خواسته‌های نامناسب پاک کند و به دنبال خواسته‌های واقعی و درست برود.