غزل شمارهٔ ۳۸۰۲

برداشت: وقتی که تیغ او بر پیشانی چین می‌افتد، تنها با یک نیم‌نگاه می‌تواند قحطی را ایجاد کند.

برداشت: خوشا به حال کسی که وقتی سرش را کج می‌کند، مانند موج، شادی و سرور را از خود به بیرون می‌فرستد و کلاهی که بر سر دارد، به طور راحت و پر نشاط کنار می‌زند.

برداشت: به خاطر شدت عطش جست‌وجو و کشف، کشتی من همیشه در میان گرداب‌ها لنگر می‌اندازد و نمی‌تواند آرام بگیرد.

برداشت: مرا سوزان نکن چون ممکن است در آتش بپزم، ای سرنوشت بازیگوش من، آتش را به تندبازی بیفکن!

برداشت: در این دنیا، آینه‌ای نیست که از غبار خالی باشد و در دل من هم هیچ چیز پاک و بی‌درد نیست. اگر پرده‌ی غم را کنار بزنند، همه‌ی غبارها مشخص خواهد شد.

برداشت: اگر کسی مثل شیر قوی و با اراده شود و به شوق می‌نوشید، این کاملاً قابل قبول است که به دختر زیبای خودش احترام بگذارد و احساس محبت را به او ابراز کند.

برداشت: هنگامی که شوق و اشتیاق به اوج برسد، غنچه مانند لب پیاله خواهد شد، اگر تصویر لبان تو در جامی قرار گیرد.

برداشت: بجز از قلمی که من دارم و همچون جواهر می‌درخشد، چه چیز دیگری می‌تواند توجه پرنده‌ای را به خود جلب کند که از نوک خود جواهر بریزد؟