غزل شمارهٔ ۳۸۰۰

برداشت: از کاوش و جستجوی دل من، آزار و درد کم کم رنگ می‌بازد و مثل خار، که وقتی به پای من می‌رسد، دیگر تأثیرش را از دست می‌دهد.

برداشت: اگر از نغمه‌های زیبا و دلنشین پرده‌برداری کنم، هزار گل جوانی که رنگی دارند، دچار تغییر و پژمردگی می‌شوند.

برداشت: وقتی نسیم نرم و شاداب می‌وزد و شدت پیدا می‌کند، غنچه‌های در دل خود رازهایی دارند که به سبب آن تند شدن نسیم، رنگ و جلوه‌ای از خود را نمایان می‌کنند.

برداشت: چرا باید از دل پرآشوب خود برای او صحبت کنم؟ وقتی که جملاتم وقتی به زبان می‌آیند، رنگ و حال خود را از دست می‌دهند.

برداشت: تو از عشق دچار شکست نشده‌ای، ای کسی که درد عشق را نمی‌دانی، چهره تو همچون دیواری کهنه و زنگ‌زده است.

برداشت: اگر از سادگی کسی با گل شکفته‌ای روبرو شود، آن گل که زیبا و رنگین است، به راحتی رنگش را از دست می‌دهد.

برداشت: در زندگی، هرکس چه هدیه یا دستاوردی می‌تواند به دنیا بیاورد؟ وقتی که زیبایی و شادابی مثل گل در اثر سردی و ناامیدی‌های زندگی، رنگ می‌بازد و محو می‌شود.

برداشت: اگر با نگاهی تلخ به چهره‌ای از خود نگرید، زیبایی و طراوت آن مثل گلی که به مرور زمان رنگش را از دست می‌دهد، محو می‌شود.

برداشت: صائب، چه نیازی به صحبت درباره گل تسبیح داری؟ زیرا وقتی سنبل (گل زنگوله‌ای) به رنگ می‌افتد، دیگر نیازی به حرف زدن نیست.