غزل شمارهٔ ۳۷۹۹

برداشت: نه می‌توانم به فکر و اندیشه‌ام پشت پا بزنم و نه می‌توانم این درخت غم را از ریشه جدا کنم.

برداشت: من نمی‌توانم با دشمن خود نرمش و محبت کنم، اما اگر می‌خواستم، می‌توانستم به خودم آسیب بزنم.

برداشت: من از زندگی تلخ و پرچالش مثل شراب لذت می‌برم، زیرا می‌توانم حتی اگر از این وضعیت خارج شوم، رنگ و جوهر آن را با خودم ببرم.

برداشت: این بیت بیانگر این است که آیا کشش یا ارتباطی بین شیر آب و افکار من وجود دارد؟ آیا می‌توانم به وسیلهٔ تیشه خود، رگ‌های ذهنی‌ام را باز کنم و به افکارم عمق ببخشم؟

برداشت: از چشمان تیز و نافذ شیر نمی‌توانم امنیت پیدا کنم، وگرنه می‌توانم مانند صاعقه بر این جنگل بتازم.

برداشت: از آنجایی که نمی‌توانم از شادی لب به خنده بزنم، درست مانند جامی که می‌توانم بوسه‌ای بر دهانه شیشه‌اش بزنم.

برداشت: اگر از عیب‌جویی و سخنان نادرست دیگران غافل شوم، می‌توانم به قلب زمانه‌ای که همیشه با بدی رفتار می‌کند، ضربه بزنم.

برداشت: من هرگز در خواب هم نتوانسته‌ام زیبایی و عظمت بیستون را با گلی که در دستانم دارم، تصور کنم.

برداشت: دوستی با هم‌نشینان و همراهان لذت‌بخش است، اما اگر چنین فرصتی نباشد، می‌توانم به تنهایی در افکارم قدم بزنم.